Anneke van Giersbergen live @ Gagarin205 (02/11/2012)

  Η αλήθεια είναι ότι φέρνοντας στο νου μου μνήμες από την τελευταία φορά που παρακολούθησα live την Anneke van Giersbergen το 2009 (μαζί με Pain Of Salvation, Lake Of Tears και Disillusion), δεν είχα υψηλές προσδοκίες από μια συναυλία της αξιαγάπητης κατά τ' άλλα ολλανδέζας. Όταν όμως σου δίνεται η ευκαιρία να απολαύσεις μια από τις καλύτερες γυναικείες φωνές του χώρου, δεν λες εύκολα όχι.

 Έχοντας άγνοια για τα support σχήματα μπήκαμε στον σχεδόν άδειο χώρο του Gagarin λίγα λεπτά πριν τις 22:00 υπό τους ήχους του ''Hey You''(τι θα πει ποιών?), το οποίο διασκέυαζαν οι E.V.E., η πρώτη μπάντα της βραδιάς. Καθόλου άσχημα για πρώτη επαφή μαζί τους! Δυστυχώς τα δυο δικά τους κομμάτια που έπαιξαν μετά, δεν επαρκούν για να εκφέρουμε άποψη. Σίγουρα θέλουν πολύ δουλειά για να αποφύγουν κάποια κλισέ του συγκεκριμένου ήχου (ειδικά στα πλήκτρα), αλλά έχουν όλο το χρόνο με το μέρος τους για να βελτιώσουν την μουσική τους ταυτότητα. 

  Επόμενοι ήταν οι επίσης Αθηναίοι Dreambleed και μέχρι να καταλάβω τι μου θύμιζαν, μας είχαν ήδη καληνυχτίσει. Δυστυχώς δεν ασχολήθηκα μαζί τους όταν συνάντησα το όνομα τους σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης(sic), στο Facebook δηλαδή, αλλά μετά από αυτή τους την εμφάνιση σκοπεύω να ανακτήσω τον χαμένο χρόνο. Δεμένη μπάντα, λιτή σκηνική παρουσία και όμορφες συνθέσεις που για κάποιον ανεξήγητο λόγο μου θύμισαν τους Circus Maximus του φετινού ''Nine'' album. Μουσικά διαφέρουν πολύ, αλλά ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τις μελωδίες μου έφερε στο μυαλό τους Νορβηγούς και αυτό για τα δεδομένα μου είναι πολύ καλό. Κατά τη γνώμη μου ήταν η καλύτερη εμφάνιση της βραδιάς και αν έπρεπε να προσθέσω κάτι στον ήχο τους, θα ήταν κάποια κιθαριστικά solos που θα έδιναν άλλο αέρα στα κομμάτια. Με κέρδισαν και ανυπομονώ να ακούσω το ντεμπούτο τους που θα φέρει τον τίτλο ''Beautiful Sickness'' και το οποίο θα έχει ενδιαφέρουσες συμμετοχές όπως αυτή του Mark Jansen των Epica, του John LeCompt (We Are The Fallen, ex-Evanescence), αλλά και της Christianna, της τραγουδίστριας των Elysion… 

  …οι οποίοι Elysion έκλεισαν τον κύκλο των εγχώριων συγκροτημάτων της βραδιάς. Αν και με μόνο ένα album στο ενεργητικό τους, θεωρούνται από τις σταθερές αξίες της ελληνικής gothic metal σκηνής, ενώ αξίζει να αναφέρουμε ότι από αυτούς ξεκίνησε την καριέρα της η αξιαγάπητη Maxi Nil, η οποία πλέον αποτελεί μέλος των ολοένα ανερχόμενων Αυστριακών Visions Of Atlantis. Για τα επόμενα 40 λεπτά περίπου ακούσαμε κομμάτια από το ντεμπούτο τους ''Silent Scr3am'', μια ενδιαφέρουσα διασκευή στο ''Mein Herz Brennt'' των Rammstein, καθώς και το καινούριο ''Made Of Lies'' το οποίο θα περιλαμβάνεται στην επόμενη δισκογραφική τους προσπάθεια. Η εμπειρία τους στη σκηνή φάνηκε από την πρώτη στιγμή και η Christianna κέρδισε τις εντυπώσεις τόσο με την φωνή όσο και με την παρουσία της που θύμιζε κάτι από Sharon den Adel. Συνολικά μια πολύ καλή εμφάνιση που προετοίμασε με τον καλύτερο τρόπο το έδαφος για να υποδεχτούμε τη ''νεράιδα'' όπως είπε και η Christianna. 

  Δεν ξέρω πόσοι από το κοινό είχαν έρθει για να τιμήσουν το παρελθόν της Anneke με τους The Gathering, καθώς η προσωπική της καριέρα, ειδικά μετά το ''Air'', απέχει πολύ από το υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο που την είχαμε συνηθίσει. Εμένα προσωπικά μου προκαλεί θλίψη να ακούω μια τόσο ιδιαίτερη φωνή να αναλώνεται σε χαζοτράγουδα β' διαλογής και από κάτω να χορεύουν άτομα που θα έβλεπες σε συναυλία της Kylie Minogue (ναι, την έχω δει live). Κάποτε μας έκανε να δακρύζουμε ακούγοντας μόνο την χροιά της φωνής της, ενώ τώρα προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι μας αρέσει αυτά που τραγουδάει μόνο και μόνο για τις αναμνήσεις του παρελθόντος. Κάποτε, διάολε, διασκεύαζε Dead Can Dance και τώρα Eurythmics! Επιλογή της θα φωνάξουν πολλοί και θα έχουν δίκιο. Ας μην κρυβόμαστε όμως. Όλοι αυτοί που υπερασπίζονται τις επιλογές της, είναι αυτοί που την αγάπησαν και την λάτρεψαν μέσα από τους The Gathering και αν ήταν κάποια πρωτοεμφανιζόμενη δεν θα χαράμιζαν τα λεφτά του εισιτηρίου για να την δουν για πολλοστή φορά. Ο μεγάλος κριτής όμως ενός καλλιτέχνη είναι το σανίδι και είχε έρθει η ώρα της ''κρίσης''.

   Ήταν ήδη μεσάνυχτα και το Gagarin μισοάδειο (μισογεμάτο για τους αισιόδοξους) όταν η Anneke και η μπάντα της εμφανίστηκαν στη σκηνή. Από την αρχή μας έδειξε τις διαθέσεις της ξεκινώντας με το ''Feel Alive'' από το ''Everything Is Changing''. Ευδιάθετη, χαμογελαστή και πάντα ομιλιτική, δεν σταμάτησε στιγμή να παίζει με το κοινό και να το παρασύρει στις δικές της διαθέσεις! Το βάρος έπεσε στο πρόσφατο album της και ομολογώ ότι η live απόδοση των κομματιών ανέβασε κατά πολύ το επίπεδο των συνθέσεων. Η πρώτη βουτιά στο παρελθόν ήρθε με το ''Beautiful One'', το οποίο όπως μας είπε το έγραψε κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης της στην Ελλάδα. Μετά την αδιάφορη διασκευή στο ''Here Comes The Rain Again'', έφτασε η στιγμή για το πρώτο highlight της βραδιάς. Τιμώντας τις μέρες της με τους The Gathering, μας χάρισε μια καθηλωτική εκτέλεση του ''Saturnine'' με το κοινό να τραγουδάει την τελευταία μελωδία του κομματιού. Εκεί ήταν που απόρησα με την επιλογή της να έχει δυο κιθαρίστες μαζί της και όχι κάποιον στα keyboards. Το ύφος ορισμένων συνθέσεων απαιτούσε ζωντανά πλήκτρα, κάνοντας τις δυο κιθάρες να φαντάζουν υπερβολικές. Η συνέχεια άνηκε πάλι στο τελευταίο της album και με το ''1000 Miles Away From You'' μας θύμισε την Anneke που όλοι αγαπήσαμε. Συγκλονιστική ερμηνεία σε μια στιγμή που ένοιωσα τον κόσμο να σταματάει για λίγο. Επιστροφή στις The Gathering μέρες με ένα από τα καλύτερα κομμάτια τους στα 00's, το ''Even The Spirits Are Afraid'', με τον κύριο van Giersbergen (κατά κόσμο Rob Snijders) να δίνει τον ρυθμό στα drums. Η βραδιά έκλεισε με το ''Hyperdrive'' του πολυτάλαντου Devin Townsend, στο οποίο συμμετέχει η Anneke και το ταίριαξε απόλυτα στο ύφος των εμφανίσεων της. Μετά τα καθιερωμένα χειροκροτήματα, η μπάντα επανήλθε στη σκηνή για να μας χαρίσει το ''Witnesses'' και να μας αποχαιρετήσει οριστικά.
  Είμαι σίγουρος ότι το μεγαλύτερο μέρος του κοινού απόλαυσε τη συναυλία και αποχώρησε με χαμόγελο από τον χώρο. Όπως έχω ξαναπεί ο καθένας εισπράττει διαφορετικές εντυπώσεις από μια συναυλία, η επιλογή της setlist όμως σηκώνει πολύ συζήτηση καθώς από τα συνολικά 16 κομμάτια που ακούσαμε, τα 9 ήταν από το τελευταίο της album(το οποίο έχει 12 όλα κι όλα τραγούδια), 2 διασκευές και 2 συνθέσεις των The Gathering. Έχοντας αυτό κατά νου και με τις αρχικές μου σκέψεις να επιβεβαιώνονται, πήρα τον δρόμο του γυρισμού με ένα τεράστιο ερωτηματικό να πλανάται πάνω από το κεφάλι μου.

Setlist: Feel Alive - My Boy - Take Me Home - Beautiful One - Fury - You Want To Be Free - Circles - Here Comes The Rain Again [Eurythmics cover] - Saturnine - Stay - Too Late - 1000 Miles Away From You - Even The Spirits Are Afraid - Hope, Pray, Dance, Play - Hyperdrive [Devin Townsend cover] - Witnesses

Υ.Γ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Βασιλική για τις φωτογραφίες, για την παρέα και για όλα.

Οι Dead Can Dance στη Θεσσαλονίκη (21/09/2012)

 Νομίζεις ότι ξέρεις τους Dead Can Dance. Όταν μιλάς γι’ αυτούς χρησιμοποιείς τη λέξη ''συγκρότημα'', αλλά κάνεις λάθος. Νομίζεις ότι σου αρέσει η Lisa Gerrard. Με κάθε ευκαιρία δηλώνεις πως είναι η αγαπημένη σου τραγουδίστρια, αλλά η Lisa δεν ''τραγουδάει''. Ποτέ δεν το έκανε. Νομίζεις ότι χθες παρακολούθησες μια συναυλία, αλλά αυτό που βιώσαμε ήταν μια μοναδική μυσταγωγία. 

  Αυτό που θα διαβάσετε δεν είναι μια ''κριτική'' της εμφάνισης των Dead Can Dance στο Θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη. Ο καθένας βιώνει μοναδικά το ίδιο γεγονός και εισπράττει διαφορετικά συναισθήματα από αυτό. Δεν ξέρω πόση ώρα ακριβώς παίξανε, ούτε συγκράτησα την playlist. Δεν γνωρίζω τα ονόματα των μουσικών που τους συνόδευσαν στην σκηνή. Όλοι όμως παίξανε τον ρόλο τους στο να δημιουργηθεί αυτή η μαγική ατμόσφαιρα. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει στην κοπέλα που, εκτός από τα πλήκτρα, χρωμάτιζε τα κομμάτια με τα ΥΠΕΡΟΧΑ δεύτερα φωνητικά της. Σε αυτό βοήθησε και ο ήχος που πρέπει να είναι με διαφορά ο καλύτερος που έχω ακούσει είτε σε ανοιχτό, είτε σε κλειστό χώρο. 

  Το Θέατρο Γης είναι ένας πανέμορφος χώρος με εύκολη πρόσβαση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ενδείκνυται για συναυλίες τέλη Σεπτέμβρη. Μπορεί να γλυτώσαμε τη βροχή, αλλά το κρύο και ο αέρας έκαναν πιο δύσκολη τη ζωή μας. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που ανέβηκαν στη σκηνή οι Dead Can Dance και ξεκίνησαν με το ''Children Of The Sun'' από το πρόσφατο ''Anastasis''. Καθοδηγούμενοι από τον αγέρωχο Brendan Perry, μας χάρισαν ένα μοναδικό ταξίδι στον χρόνο, στη διάρκεια του οποίου η avant-garde αισθητική τους συνάντησε για άλλη μια φορά την παράδοση μας όταν ο Perry τραγούδησε το ''Είμαι Πρεζάκιας (Πρέζα Όταν Πιείς)'' της Ρόζα Εσκενάζη. Η υποδοχή των περίπου 3.500-4.000 θεατών απέδειξε πως ότι κι αν γίνει ο Έλληνας θέλει το μπουζούκι του. 

  Ο γράφων όμως ήταν ''αλλού''. Όλες μου οι αισθήσεις ταυτίστηκαν με αυτό το πλάσμα που εμείς οι κοινοί θνητοί γνωρίζουμε με το όνομα Lisa Gerrard. Είτε παίζοντας το κάτι σαν σαντούρι (συγχωρέστε την άγνοια μου), είτε όταν πήγαινε στην άκρη της σκηνής συνοδεύοντας τα κομμάτια, ο χώρος γέμιζε με την παρουσία της. Όταν την άκουγα ένοιωθα πως εξομολογούμαι. Όλες μου οι αμαρτίες αποκαλύφθηκαν κι αυτή αμέσως έσπευδε να απαλύνει τον πόνο που μόλις μου προκάλεσε. Ήταν η Μούσα που σε εμπνέει, η Σειρήνα που σε καλεί για να σε φυλακίσει και η Νέμεσις που στο τέλος όμως πάντα σε οδηγούσε στην κάθαρση. Η ίδια δεν είπε λέξη ανάμεσα στα κομμάτια. Μόνο χαμογελούσε αμήχανα ευχαριστώντας τον κόσμο με τις κινήσεις των χεριών της. Στο τέλος ανέβηκε στη σκηνή μόνη της και με τη συνοδεία πλήκτρων μας χάρισε το καλύτερο κλείσιμο που μπορούσα να φανταστώ και με ένα απλό ''Thank you! You're wonderful'' μας αποχαιρέτησε. 

  Μπροστά μου όλο το βράδυ καθόταν ένας γκριζομάλλης κύριος γύρω στα 55. Υπήρξαν στιγμές που τον είδα να βάζει τα χέρια στο πρόσωπο και να σκουπίζει τα δάκρυα του με μικρές κινήσεις για να μην τον καταλάβουν οι γύρω του. Τον μιμήθηκα πολλές φορές. Είχε έρθει μόνος του, αλλά τι σημασία έχει; Είμαι σίγουρος ότι χθες υπήρξε κάποια στιγμή που όλοι αισθάνθηκαν μόνοι. Ακόμη και στις μεγάλες παρέες ή στις αγκαλιές των συντρόφων τους. Βλέποντας κάποιους να κάνουν βόλτες στον χώρο κατά τη διάρκεια του live ή να χαζολογούνε τρώγοντας σπόρια και πατατάκια, δεν ξέρω κατά πόσο συνέλαβαν την ουσία των DCD. Όμως τα παρατεταμένα χειροκροτήματα στο τέλος, όταν το κοινό σηκώθηκε όρθιο και τους επευφημούσε, με κάνανε να πιστέψω πως υπάρχει ελπίδα. Μια ελπίδα πως χθες καταλάβαμε έστω για λίγο τους Dead Can Dance.

Μετατίθεται το live των Fuzztones

"Σόδομα και Γόμορρα στην τουρνέ των Fuzztones στην Ισπανία. Η μπάντα κατέληξε με τον ντραμερ και τον κιθαρίστα για πλυση στομάχου και ο Rudi αναγκάστηκε να πετάξει κλωτσηδόν τον μπασίστα επειδή, πολύ απλά, ο τελευταίος έχασε τα λογικά του."



Μετά από όλα αυτά η συναυλία μετατίθεται για την Παρασκευή 11 Μαΐου. Στη Θεσσαλονίκη η συναυλία θα γίνει Κυριακή 13 Μαΐου.

Η προπώληση εισιτηρίων συνεχιζεται κανονικά στo Ticket House (Πανεπιστημίου 42) και ηλεκτρονικά
Τα εισιτήρια που έχουν ήδη πωληθεί ισχύουν κανονικά για τη νέα ημερομηνία.




Πηγή: www.gagarin205.gr

Οι Megadeth 20/06 στο Entertainment Stage

"Λόγω της σημαντικής προπώλησης, η πολυαναμενόμενη συναυλία των Megadeth μεταφέρεται σε μεγαλύτερο συναυλιακό χώρο: θα πραγματοποιηθεί στο Entertainment Stage (Ιερά Οδός 7-13). Τα εισιτήρια που αναφέρουν τον προηγούμενο συναυλιακό χώρο, ισχύουν κανονικά.

O Dave Mustaine και η παρέα του είναι το heavy-metal! Πιο thrash από όλους, πιο speed από όλους, πιο heavy από όλους: αυτός ήταν ο στόχος του Mustaine όταν έφυγε από τους Metallica και αν μη τι άλλο, μια χαρά τα κατάφερε! Η πορεία των Megadeth είναι αξιοζήλευτη όσο λίγων συγκροτημάτων στην ιστορία της μουσικής, με πολυπλατινένιους δίσκους, άπειρα βραβεία, ατελείωτες περιοδείες και σταθερά αυξανόμενη λατρεία από το metal κοινό ακόμα και σήμερα, στην τρίτη δεκαετία τους!"

πηγή:http://www.redfm.gr/main/548/article

Οι Dandy Warhols στην Αθήνα!

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους album "This Machine" που κυκλοφόρησε στις 24 Απριλίου ξεκίνησαν την Ευρωπαϊκή περιοδεία τους .. στις 12 Ιουλίου το... pit stop γράφει Αθήνα!!
Απολαύστε το "Sad Vacation" μέχρι να το ακούσετε Live στο Λυκαβηττό ;)

6 Μαΐου Esmerine στο Gagarin 205: Για τους λάτρεις του Post rock σίγουρα μια συναυλία που δεν πρέπει να χάσετε!

Esmerine: "Η βασική αρχή του post-rock είναι η επανάληψη, το να χτίζεις απανωτά ένα τραγούδι με ένα απλό riff. Οπότε έχει πλάκα το ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να παραπονιέται για αυτό!"

"Ανυποχώρητοι στην κοσμοθεωρία και στις καλλιτεχνικές επιδιώξεις τους, οι Esmerine αποτελούν μία από τις πιο αξιόλογες δυνάμεις της πολυκεντρικής μουσικής σκηνής του Μόντρεαλ. Το σπουδαίο βιογραφικό των μελών τους όχι μόνο δεν χωράει, αλλά και υποτιμάται αν καταγραφεί σε λίγες εισαγωγικές γραμμές. Άλλωστε η προσωπική προβολή δεν έχει και πολλή σημασία μπροστά στην αγωνιώδη αναζήτησή τους όλα αυτά τα χρόνια. Ο Bruce Cawdron και η Beckie Foon προσφέρθηκαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις μας, εν όψει της «εκλογικής» συναυλίας τους την Κυριακή 6 Μαΐου, στο Gagarin 205..."

πηγή:http://www.avopolis.gr/international-interviews/41851-esmerine-post-rock-riff